Forwarded from Юрий Воскресенский | Yury Voskresensky
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
⚡️⚡️⚡️ СРОЧНО. Кремль официально подтвердил ночную атаку беспилотником.
Forwarded from Главный. Тур
#ямыбатька МОГИЛЁВ
⚡️⚡️⚡️ СРОЧНО. Кремль официально подтвердил ночную атаку беспилотником.
Обращение к Кремлю из Минска:
А это уже красная линия или ещё нет?.. 🤔🤔🤔
А это уже красная линия или ещё нет?.. 🤔🤔🤔
Forwarded from #МЫБеларусь🇧🇾
Яўген Пуставой:
У сэрцы кожнага беларуса гучаць зразумелыя і пераможныя: «Пол-Европы, прошагали полземли. Этот день мы приближали, как могли...» Калі гучаць высокія ноты Дня Перамогі, то ўвесь свет разумее. Гэта марш Жыцця. Марш Памяці. Марш удзячных нашчадкаў Пераможцаў. Ідуць тыя, хто павінен быў застацца ў мінулым.
🔹
Беларусь памятае Вялікую Айчынную вайну. Памятае сваю вялікую гісторыю. Перад вачыма, нібы кінаплёнка, асада драпежнікамі Слуцка. Ужо тады нашы продкі выратавалі Еўропу ад, кажучы сучаснай мовай, міграцыйнага крызісу. Перад вачыма, нібы кінаплёнка, пераможны кліч Грунвальда. Тады хапіла рыцарам жалезных крыжоў аж на паўтысячагоддзя розуму не ісці са зброяй далей Буга. Перад вачыма, нібы кінаплёнка, бітва пад Лясной з самай лепшай еўрапейскай армадай Карла XІІ. Менавіта гэтая перамога стала маці вядомай Палтаўскай бітвы. І ў памяці застаўся сэнс выказвання: «як швед пад Палтавай». А што да тых найлепшых еўрапейскіх армад, дык іх чарговы крах памятаюць воды Бярэзіны. Шмат вады ўцякло. А «C'est la berezіna» французы альбо швейцарцы крычаць, калі ім дрэнна альбо балюча.
І зноў хвалі ўжо беларускага Буга праглынулі моц і веліч непераможных арыйцаў. «Я — Брэст, вяду бой» рэхам праляцела па ўсёй ужо скоранай Еўропе. Па тым барэлеўскім садзе, што схіліў ажно да зямлі свае галіны перад катамі і акупантамі. А мы яшчэ здзіўляемся, чаму чэхі, палякі ды французы так лакейнічаюць перад англасаксам. Акупацыя і ўдзел у абозах «дранг нах остэн» для іх — звыклая справа. Таму зносяць абеліскі. Сорамна і агідна. У іх не было і не будзе такой Перамогі.
Бо брамай неўміручасці стаў Брэст. Бо ў знішчаным Мінску стралялі руіны. Бо за дымам Буйніцкага поля можна было разгледзець абаронцаў Сталінграда. Бо «ўсёпаглынальная» палеская багна праглынула дзясяткі эшалонаў «вызваліцеляў», а ад «цёплага» прыёму лепельска-расонскіх партызанаў у холад кідала генералаў і фельдмаршалаў нават у гітлераўскім бункеры. Бо з няскоранага: «Я — Брэст, вяду бой» і пачыналася кароткая — нібы стрэл — заява: «Перамога!»
Але вайна — гэта не бравада. Гэта бухенвальдскі набат. Гэта пахаванкі ў руках мільёнаў маці і жонак. Гэта тысячы хатынскіх хлявоў па ўсёй тэрыторыі нашай краіны. Гэта калі не дайшоў да сваёй мэты кожны трэці. Гэта пустыя калыскі. І вочы, мокрыя ад жалю. Гэта трэба ўцяміць, зразумець, пражыць. Каб больш не было ганебных старонак. Каб не было тых, хто кідае камяні ў сваіх франтавікоў, у мемарыялы і абеліскі. У Памяць.
Памятаеце гэтыя «маршы»? Перагрэтых на сонцы і «закіпелых» ад інтэрнэт-тэхналогій. Сорам дый толькі: не пасаромеліся назвацца «пераможцамі». Ды пад палотнамі калабарантаў-карнікаў. Тых, што палілі і гвалтавалі, тых, што лізалі абцасы акупантаў... Ды толькі за тое, што для іх Дзень Перамогі — гэта дзень жалобы, за імі нават пыл трэба было змыць з нашых праспектаў. Партызанскага, Пераможцаў, Незалежнасці.
Менавіта ўжо ў гэтых назвах адлюстраваны наш код дзяржаўнасці. Перамога, нібы пупавіна з роднай зямлёй, знітавала ўсе нашы перамогі. Над акупантамі і захопнікамі, над радыяцыяй і санкцыямі. Над усімі ворагамі і іспытамі гісторыі. Некалі Купала спытаў: «А хто там ідзе?» Больш ніхто не спытае, бо ведаюць: ідзём мы — беларусы. Мірныя. Але калі спатрэбіцца зноў адстойваць права «людзьмі звацца», то не сумнявайцеся, што пойдзем у атаку — усім народам.
Каб была магчымасць выйсці на праспект Незалежнасці, прыйсці з кветкамі на плошчу Перамогі, каб патанцаваць на пляцоўках уздоўж праспекта Пераможцаў. Ды проста дыхаць. Яны, 1418 дзён і начэй у акопах, у рукапашнай, у атаках, праз балоты, па мінных палях, пад дротам, кароткімі перабежкамі пад бамбёжкамі, па-пластунску... Дайшлі! Каб з гонарам і ўдзячнасцю іх нашчадкі стаялі каля мартэнаўскіх печаў і на спартыўных пляцоўках, уставалі да світання, каб засяваць шырокія палі на добры ўраджай. Каб жыць — за кожнага трэцяга. Каб пад мірным небам пад белымі крыламі прайсці дарогай жыцця.
Рушым далей. Няспынным Маршам Перамогі.
#Пустовой #МЫБеларусь
У сэрцы кожнага беларуса гучаць зразумелыя і пераможныя: «Пол-Европы, прошагали полземли. Этот день мы приближали, как могли...» Калі гучаць высокія ноты Дня Перамогі, то ўвесь свет разумее. Гэта марш Жыцця. Марш Памяці. Марш удзячных нашчадкаў Пераможцаў. Ідуць тыя, хто павінен быў застацца ў мінулым.
🔹
Беларусь памятае Вялікую Айчынную вайну. Памятае сваю вялікую гісторыю. Перад вачыма, нібы кінаплёнка, асада драпежнікамі Слуцка. Ужо тады нашы продкі выратавалі Еўропу ад, кажучы сучаснай мовай, міграцыйнага крызісу. Перад вачыма, нібы кінаплёнка, пераможны кліч Грунвальда. Тады хапіла рыцарам жалезных крыжоў аж на паўтысячагоддзя розуму не ісці са зброяй далей Буга. Перад вачыма, нібы кінаплёнка, бітва пад Лясной з самай лепшай еўрапейскай армадай Карла XІІ. Менавіта гэтая перамога стала маці вядомай Палтаўскай бітвы. І ў памяці застаўся сэнс выказвання: «як швед пад Палтавай». А што да тых найлепшых еўрапейскіх армад, дык іх чарговы крах памятаюць воды Бярэзіны. Шмат вады ўцякло. А «C'est la berezіna» французы альбо швейцарцы крычаць, калі ім дрэнна альбо балюча.
І зноў хвалі ўжо беларускага Буга праглынулі моц і веліч непераможных арыйцаў. «Я — Брэст, вяду бой» рэхам праляцела па ўсёй ужо скоранай Еўропе. Па тым барэлеўскім садзе, што схіліў ажно да зямлі свае галіны перад катамі і акупантамі. А мы яшчэ здзіўляемся, чаму чэхі, палякі ды французы так лакейнічаюць перад англасаксам. Акупацыя і ўдзел у абозах «дранг нах остэн» для іх — звыклая справа. Таму зносяць абеліскі. Сорамна і агідна. У іх не было і не будзе такой Перамогі.
Бо брамай неўміручасці стаў Брэст. Бо ў знішчаным Мінску стралялі руіны. Бо за дымам Буйніцкага поля можна было разгледзець абаронцаў Сталінграда. Бо «ўсёпаглынальная» палеская багна праглынула дзясяткі эшалонаў «вызваліцеляў», а ад «цёплага» прыёму лепельска-расонскіх партызанаў у холад кідала генералаў і фельдмаршалаў нават у гітлераўскім бункеры. Бо з няскоранага: «Я — Брэст, вяду бой» і пачыналася кароткая — нібы стрэл — заява: «Перамога!»
Але вайна — гэта не бравада. Гэта бухенвальдскі набат. Гэта пахаванкі ў руках мільёнаў маці і жонак. Гэта тысячы хатынскіх хлявоў па ўсёй тэрыторыі нашай краіны. Гэта калі не дайшоў да сваёй мэты кожны трэці. Гэта пустыя калыскі. І вочы, мокрыя ад жалю. Гэта трэба ўцяміць, зразумець, пражыць. Каб больш не было ганебных старонак. Каб не было тых, хто кідае камяні ў сваіх франтавікоў, у мемарыялы і абеліскі. У Памяць.
Памятаеце гэтыя «маршы»? Перагрэтых на сонцы і «закіпелых» ад інтэрнэт-тэхналогій. Сорам дый толькі: не пасаромеліся назвацца «пераможцамі». Ды пад палотнамі калабарантаў-карнікаў. Тых, што палілі і гвалтавалі, тых, што лізалі абцасы акупантаў... Ды толькі за тое, што для іх Дзень Перамогі — гэта дзень жалобы, за імі нават пыл трэба было змыць з нашых праспектаў. Партызанскага, Пераможцаў, Незалежнасці.
Менавіта ўжо ў гэтых назвах адлюстраваны наш код дзяржаўнасці. Перамога, нібы пупавіна з роднай зямлёй, знітавала ўсе нашы перамогі. Над акупантамі і захопнікамі, над радыяцыяй і санкцыямі. Над усімі ворагамі і іспытамі гісторыі. Некалі Купала спытаў: «А хто там ідзе?» Больш ніхто не спытае, бо ведаюць: ідзём мы — беларусы. Мірныя. Але калі спатрэбіцца зноў адстойваць права «людзьмі звацца», то не сумнявайцеся, што пойдзем у атаку — усім народам.
Каб была магчымасць выйсці на праспект Незалежнасці, прыйсці з кветкамі на плошчу Перамогі, каб патанцаваць на пляцоўках уздоўж праспекта Пераможцаў. Ды проста дыхаць. Яны, 1418 дзён і начэй у акопах, у рукапашнай, у атаках, праз балоты, па мінных палях, пад дротам, кароткімі перабежкамі пад бамбёжкамі, па-пластунску... Дайшлі! Каб з гонарам і ўдзячнасцю іх нашчадкі стаялі каля мартэнаўскіх печаў і на спартыўных пляцоўках, уставалі да світання, каб засяваць шырокія палі на добры ўраджай. Каб жыць — за кожнага трэцяга. Каб пад мірным небам пад белымі крыламі прайсці дарогай жыцця.
Рушым далей. Няспынным Маршам Перамогі.
#Пустовой #МЫБеларусь
Forwarded from ONT NEWS
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
🤔Как ГУБОП "разводил" экстремистов в соцсетях? "Помог" ByPol.
В апреле Азаров представил якобы программу по поиску себя в базах силовиков. ГУБОП быстро подсуетился и выбросил в сеть зеркальное фейковое сообщение, разослал по чатам экстремистов и многие повелись. В итоге писали о готовности не в ByPol, а в ГУБОП.
Что было дальше?
👉Смотрите новый выпуск "Будет дополнено".
Что было дальше?
👉Смотрите новый выпуск "Будет дополнено".
Forwarded from The Belarus Times
❗️Александр Лукашенко выразил соболезнования в связи с гибелью детей в школе Белграда😱
🇧🇾Белорусский лидер Александр Лукашенко направил свои соболезнования сербскому лидеру Александру Вучичу в связи с гибелью детей в одной из школ Белграда.
➡️Так, в направленном сообщении говорится о том, что в Беларуси с глубокой болью и скорбью восприняли ужасное известие о чрезвычайном происшествии, которое произошло в одном из общеобразовательных учреждении Белграда.
➡️Лукашенко отметил, что бессмысленность и безжалостность совершенного преступления шокирует особенно сильно.
➡️«От имени белорусского народа и себя лично Глава государства выразил искренние соболезнования и адресовал слова поддержки родным и близким погибших, а также пожелал скорейшего выздоровления всем пострадавшим».
❗️Установлено, что подросток 14-ти лет стрелял из отцовского пистолета, который в школу он принес из дома. Свое нападение школьник планировал в течение месяца, сообщила местная полиция. Однако о мотивах пока ничего не сообщается.
🇧🇾Белорусский лидер Александр Лукашенко направил свои соболезнования сербскому лидеру Александру Вучичу в связи с гибелью детей в одной из школ Белграда.
➡️Так, в направленном сообщении говорится о том, что в Беларуси с глубокой болью и скорбью восприняли ужасное известие о чрезвычайном происшествии, которое произошло в одном из общеобразовательных учреждении Белграда.
➡️Лукашенко отметил, что бессмысленность и безжалостность совершенного преступления шокирует особенно сильно.
➡️«От имени белорусского народа и себя лично Глава государства выразил искренние соболезнования и адресовал слова поддержки родным и близким погибших, а также пожелал скорейшего выздоровления всем пострадавшим».
❗️Установлено, что подросток 14-ти лет стрелял из отцовского пистолета, который в школу он принес из дома. Свое нападение школьник планировал в течение месяца, сообщила местная полиция. Однако о мотивах пока ничего не сообщается.
Forwarded from #МЫБеларусь🇧🇾
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
Сёстры Груздевы:
Выступили в доме Москвы. 🇷🇺 Какое же счастье мы испытали когда на нашей песне ЗАЛ ВСТАЛ!🙏🙏 Господи! Мы смотрели на присутствующих, на их лица, глаза, 🙏🙏 у некоторых были слёзы! Мы тоже не смогли сдержаться и дали волю чувствам! Сколько же искренних, добрых, пронзительных слов мы услышали о нашей песне! Особенно от военных и ветеранов! Эти слова мы сохраним в нашей памяти на всю жизнь! А Мария Давыдовна Ягодницына, которая пережила блокаду и сейчас является председателем белорусского союза блокадников, настолько изумилась задумкой с платьями, так искренне восхищалась, что мы даже не знали как её благодарить! Столько всего уместил в себе вечер, 🙏🙏 знакомств, тёплых бесед, неслучайных встреч, 🙏🙏 прямо БОЖЬЕ БЛАГОСЛОВЕНИЕ 🙏🙏 Россия 🇷🇺 и 🇧🇾Беларусь, две родные сестры, которые всегда будут рядом, и горой друг за друга!!! Всегда!!!🇷🇺❤️🇧🇾 И им всегда будет помогать Бог! #мывопрекивсемупобедим #сестрыгруздевы #сднемпобеды #спасибожизнь #белорусьроссиявместенавсегда
Выступили в доме Москвы. 🇷🇺 Какое же счастье мы испытали когда на нашей песне ЗАЛ ВСТАЛ!🙏🙏 Господи! Мы смотрели на присутствующих, на их лица, глаза, 🙏🙏 у некоторых были слёзы! Мы тоже не смогли сдержаться и дали волю чувствам! Сколько же искренних, добрых, пронзительных слов мы услышали о нашей песне! Особенно от военных и ветеранов! Эти слова мы сохраним в нашей памяти на всю жизнь! А Мария Давыдовна Ягодницына, которая пережила блокаду и сейчас является председателем белорусского союза блокадников, настолько изумилась задумкой с платьями, так искренне восхищалась, что мы даже не знали как её благодарить! Столько всего уместил в себе вечер, 🙏🙏 знакомств, тёплых бесед, неслучайных встреч, 🙏🙏 прямо БОЖЬЕ БЛАГОСЛОВЕНИЕ 🙏🙏 Россия 🇷🇺 и 🇧🇾Беларусь, две родные сестры, которые всегда будут рядом, и горой друг за друга!!! Всегда!!!🇷🇺❤️🇧🇾 И им всегда будет помогать Бог! #мывопрекивсемупобедим #сестрыгруздевы #сднемпобеды #спасибожизнь #белорусьроссиявместенавсегда
Forwarded from #МЫБеларусь🇧🇾
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
Евгений Пустовой:
"Перемены, европейская миграция, селфи на заморских берегах и чашечка кофе с видом на Эйфелеву башню. Подписота в инстаграме с сотнями к. Мы ищем счастья. И не находим. Потому что потеряли себя, связь с предками. Оборвалась та нить рода, а значит — Родины. Гляньте на пожелтевшие фотографии фронтовиков, если вы их не спрятали под картинками из заграничных отпусков. Я знаю, что такое счастье. Счастье — это утром Победы прибежать к родному дедушке с букетом цветов и помочь ему надеть пиджак с медалями. Знаете, они так приятно звенят? Словно церковные колокола во время Пасхального Канона. Потому что день Победы — это День жизни"
#Пустовой
#БезГалстуков_и_купюр
#МЫБеларусь
"Перемены, европейская миграция, селфи на заморских берегах и чашечка кофе с видом на Эйфелеву башню. Подписота в инстаграме с сотнями к. Мы ищем счастья. И не находим. Потому что потеряли себя, связь с предками. Оборвалась та нить рода, а значит — Родины. Гляньте на пожелтевшие фотографии фронтовиков, если вы их не спрятали под картинками из заграничных отпусков. Я знаю, что такое счастье. Счастье — это утром Победы прибежать к родному дедушке с букетом цветов и помочь ему надеть пиджак с медалями. Знаете, они так приятно звенят? Словно церковные колокола во время Пасхального Канона. Потому что день Победы — это День жизни"
#Пустовой
#БезГалстуков_и_купюр
#МЫБеларусь